Zapomniane stacyjki

tchną muzealną ciszą

i bezruchem semafora
torowisko jak dwie arterie żylne
rdzawi zastygłą krwią
pośród zieleni

zawiadowcą - szary gołąb

wciąż na dyżurze

w kasie

kupisz bilet donikąd
a gwizd parowozu
i jego ciężki oddech
przywołasz ze wspomnień

rekwizytem stoi

majestatycznie
na ślepym torze

na omszałym peronie

stoją jeszcze walizki pełne chęci poznania
ciekawością świata wypchane sakwojaże
i zawiedziony kraniec wędrówek
tego bagażu nikt już nie odbierze

megafon milczy

nie zapowiada Expressu
co jak widmo przemknie
nocą
po torach nostalgii
pełen nowoczesności

 - Zofia Szydzik

Zapraszamy do komentowania wierszy.