Spragnieni wiosny

Kiedy nadejdzie dzionek radosny

Wszyscy tak bardzo spragnieni wiosny

Miała przyjść wcześnie, ciepła, lubiana

Wiosennym słońcem witać nas z rana

 Z białym pierwiosnkiem wpiętym we włosy

 Rankiem nas witać  kroplami rosy

Lecz ciągle nie ma wiosny niebogi

Pokryte śniegiem pola i drogi

Mroźny wiatr smaga twarz bezlitośnie
Kto wskaże drogę kochanej wiośnie

Aby zechciała tu w nasze strony

Rzucić nam z kwiatów wianek zielony

Ubarwić łąki, nasze ogrody

I szarym dzionkom dodać urody

Wnet się poprawią nasze nastroje

Spacer z żoneczka, razem we dwoje

By się dotlenić, nabrać wigoru

Wiosenne słońce doda koloru

Nieśmiałe myśli biegną w tę stronę

Gdzie się spędzało lata szalone

Urlop lub wczasy, morze czy gory 
Z rytmem przyrody z prawem natury

Wciąż jej ulega człowiek i zwierzę
I mała pszczółka, powiem to szczerze

Ze snu się budzi niedźwiedź ospały

Co przespał zimy kawał nie mały

A świstak Phil spać już nie może

Wszak całą zimę w malutkiej norze

Więc na swój sposób chce się dowiedzieć

Czy jeszcze długo w norce ma siedzieć

Gdy wyjdzie z norki i gdy brak  cienia

Rzeknie do zimy, cześć, do widzenia

Wiosna się zbliża, z nią nowe życie

Brzuszek napełnię jadłem obficie

 - Józef   Jeżowski

Zapraszamy do komentowania wierszy.